Autor: Grupa ds. praktyki pakowania firmy Keller and Heckman LLP
Wobec braku kompleksowego ustawodawstwa federalnego niektóre stany i jurysdykcje lokalne w Stanach Zjednoczonych przyjęły przepisy ustawowe i wykonawcze mające wpływ na produkcję, użytkowanie i utylizację opakowań. Przepisy te obejmują normy dotyczące opakowań przyjaznych dla środowiska, minimalne wymagania dotyczące zawartości materiałów pochodzących z recyklingu, ograniczenia dotyczące stosowania niektórych substancji w opakowaniach, a nawet całkowity zakaz stosowania niektórych rodzajów opakowań z tworzyw sztucznych.
Tempo wydawania przepisów stanowych i lokalnych spadło jednak w ostatnich latach, ponieważ obawy dotyczące usuwania odpadów stałych zniknęły w stosunku do innych kwestii polityki publicznej, takich jak terroryzm, przestępczość i edukacja. Trzy obszary, w których rząd federalny potwierdził swoją jurysdykcję, to: regulacja opakowań żywności, leków i kosmetyków (co jest bardzo istotnym tematem i wykracza poza zakres tego artykułu, z wyjątkiem ograniczonych aspektów, jak omówiono później); promowanie zamówień rządowych na produkty pochodzące z recyklingu; oraz wydawanie wytycznych mających na celu zapewnienie, że producenci nie będą przedstawiać bezpodstawnych twierdzeń na temat korzyści płynących z ich opakowań dla środowiska, co stanowi naruszenie federalnych przepisów dotyczących prawdy w reklamie.
Amerykańskie rozporządzenie w sprawie usuwania odpadów stałych
Jednym z głównych czynników, które w latach 80. i 90. XX w. doprowadziły do rozwoju przepisów i regulacji dotyczących opakowań w Stanach Zjednoczonych, była obawa o wpływ na środowisko utylizacji opakowań pokonsumenckich. Przez większą część ubiegłego stulecia ponad 80 procent odpadów stałych w Ameryce, w tym opakowania, trafiało na składowiska. Chociaż składowanie prawdopodobnie pozostanie główną metodą usuwania opakowań i innych materiałów znajdujących się w stałych odpadach komunalnych, większe poleganie w ostatnich latach na recyklingu i kompostowaniu wywarło już zauważalny wpływ na strumień odpadów stałych trafiających na składowiska.
Rzeczywiście, ilość MSW składowanych na wysypiskach spadła do 57,4 procent2, a wykorzystanie recyklingu i kompostowania wzrosło z 16 procent wszystkich MSW w 1990 3. do prawie 27,8 procent w 1999 4. Odzysk pojemników i opakowań wyniósł w 1999 r. 37 procent, co stanowi najwyższy wskaźnik odzysku w ramach recyklingu spośród trzech kategorii produktów – dóbr nietrwałych, dóbr trwałego użytku oraz pojemników i opakowań.5 Chociaż ogólny tonaż składowanych odpadów stale rośnie wraz z liczbą ludności i gospodarki6, wykorzystanie recyklingu i innych możliwości spowolniło tempo wzrostu ilości odpadów składowanych na wysypiskach i pomogło zmniejszyć obawy społeczne dotyczące wyczerpania dostępnej pojemności składowisk.
W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych oddolny opór wobec lokalizacji nowych składowisk lub spalarni, które mogłyby zmniejszyć obciążenie istniejących składowisk, zwiększył koszty składowania w miarę zbliżania się pojemności istniejących składowisk, a siły rynkowe podnosiły ceny w obiektach prywatnych. Ponieważ zanieczyszczenie powietrza i inne problemy powodowały opór przed spalaniem, gminy szukały sposobów na zmniejszenie ilości składowanych odpadów. Wobec braku silnego przywództwa federalnego poszukiwania te zaowocowały szeregiem stanowych i lokalnych środków mających na celu ograniczenie lub wyeliminowanie stosowania niektórych materiałów lub produktów opakowaniowych, w oparciu o teorię, że zmniejszyłoby to ogólną ilość odpadów stałych wysyłanych na składowiska. Chociaż tendencja do przyjmowania środków wymuszających ograniczanie źródeł pochodzenia na przełomie lat 80. i 90. uległa spowolnieniu, pozostałością po tym okresie jest złożony zbiór przepisów stanowych i lokalnych dotyczących etykietowania, zawartości materiałów pochodzących z recyklingu i innych kwestii mających wpływ na branżę opakowaniową.
Rola federalna – Agencja Ochrony Środowiska
Agencja Ochrony Środowiska (EPA), główna agencja rządu Stanów Zjednoczonych odpowiedzialna za regulację usuwania odpadów, ma szerokie uprawnienia w zakresie gospodarowania odpadami stałymi na mocy ustawy o ochronie i odzyskiwaniu zasobów (RCRA)7, a także ustawy o czystym powietrzu 8, ustawa o czystej wodzie9 oraz ustawa o kompleksowym reagowaniu na środowisko, odszkodowaniach i odpowiedzialności10 (CERCLA, powszechnie określana jako „superfundusz”). Uprawnienie to obejmuje uprawnienia do ustalania norm dotyczących projektowania i eksploatacji składowisk i spalarni MSW oraz innych sposobów unieszkodliwiania odpadów. Ogólnie rzecz biorąc, stosowana przez EPA metoda rozwiązywania problemów związanych z gospodarką odpadami stałymi, w szczególności kwestiami dotyczącymi opakowań, polega na przedstawianiu zaleceń, takich jak „preferowane opcje” usuwania odpadów, ale pozostawieniu dużej części faktycznych przepisów dotyczących odpadów urzędnikom stanowym i lokalnym.
Konflikty wokół międzystanowego przemieszczania odpadów
W latach 70. i 80. niektóre stany i miejscowości przyjęły przepisy ustawowe i wykonawcze mające na celu ograniczenie transportu odpadów stałych. Prawa te miały dwa główne cele. Po pierwsze, państwa o ograniczonych możliwościach usuwania odpadów stałych chciały uniemożliwić źródłom spoza stanu korzystanie z obiektów znajdujących się na ich obszarze jurysdykcji, dlatego nałożyły wyższe opłaty lub nawet całkowite zakazy, aby zapobiec importowi MSW. Szybko wyjaśniono niekonstytucyjność takich barier w handlu międzystanowym12, a przepisy te uchylono.
Po drugie, i odwrotnie, jurysdykcje, które w latach 70. i 80. zainwestowały znaczne zasoby, często finansowane z obligacji komunalnych, w budowę nowych obiektów unieszkodliwiania odpadów stałych, musiały zapewnić pewną liczbę płatnych przewoźników śmieci, którzy wywiązali się ze swoich zobowiązań z tytułu kaucji. Aby uniemożliwić lokalnym przewoźnikom omijanie swoich obiektów w kierunku tańszych obiektów w innych jurysdykcjach, władze lokalne nałożyły opłaty za wysyłkę lub inne ograniczenia mające na celu zmuszenie lokalnych przewoźników do korzystania z lokalnych obiektów. Do połowy-1990 tego typu przepisy zostały przyjęte w około 20 stanach. Jednakże w 1994 roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzekł, że te ograniczenia „kontroli przepływu” również w sposób niezgodny z konstytucją ingerują w swobodny przepływ handlu między stanami.13
W przyszłości, jeśli Kongres zdecyduje się zezwolić stanom na utrudnianie przepływu odpadów, może to pogorszyć problem utylizacji MSW i doprowadzić do kolejnych prób wprowadzenia zakazu stosowania materiałów zwykle składowanych na wysypiskach, w tym niektórych materiałów opakowaniowych. Jak dotąd sądy nie były skłonne do uchylania bardziej ograniczonych przepisów lub regulacji, takich jak ograniczenia dotyczące treści, które również mogą mieć pośredni wpływ na składowanie MSW. Ustawy te, które prawdopodobnie wchodzą w zakres tradycyjnej roli państwa polegającej na ochronie zdrowia publicznego, zostaną omówione w dalszej części.
Trendy
Kongres okresowo rozważał ustawodawstwo federalne dotyczące recyklingu, składowania kontenerów, transportu międzystanowego MSW i innych kwestii związanych z odpadami stałymi. Nie osiągnięto jednak konsensusu w sprawie znaczących poprawek do RCRA lub innych przepisów dotyczących odpadów stałych wprowadzonych w latach 90-tych. W efekcie zagadnieniami tymi w dalszym ciągu zajmują się przede wszystkim władze stanowe i lokalne, grupy branżowe oraz działacze na rzecz ochrony środowiska.
Federalna polityka dotycząca recyklingu
Rozporządzenie federalne – Agencja Ochrony Środowiska
Chociaż RCRA zapewnia EPA szerokie uprawnienia do promowania recyklingu, agencja w większości pozostawiła zarządzanie MSW w rękach jurysdykcji stanowych i lokalnych-gdzie taka władza tradycyjnie odpoczywała.14 Główny wkład EPA polegał na wydawaniu zaleceń dotyczących lokalizacji składowisk lub raportów statystycznych na temat gospodarowania MSW. Jednym ze sposobów, w jaki EPA próbowała zwiększyć recykling, jest zachęcanie rządów do zamawiania produktów pochodzących z recyklingu. Sekcja 6002 RCRA wymaga, aby EPA opracowała wytyczne dla agencji rządowych do stosowania przy zamawianiu produktów zawierających materiały pochodzące z recyklingu.15 EPA wydała swoje pierwsze wytyczne w 1983 r. i okresowo je aktualizowała. W kwietniu 1995 r. w odpowiedzi na rozporządzenie wykonawcze Prezydenta16 agencja wydała kompleksowe wytyczne dotyczące zamówień publicznych (CPG).17 CPG obejmowało pięć pozycji wcześniej przeznaczonych do preferencyjnego traktowania (cement i beton zawierający popiół lotny, papier i wyroby papierowe zawierające materiały odzyskane , ponownie zużyty olej smarowy, opony bieżnikowane i produkty izolacyjne) plus 19 nowych. W listopadzie 1997 r. EPA dodała 12 kolejnych kategorii produktów.18
Zastępujące rozporządzenie wykonawcze19 z września 1998 r. również nakazało EPA opracowanie dokumentu zawierającego wytyczne dotyczące zamówień agencji rządowych na szeroką gamę produktów i usług „preferowanych środowiskowo”. Ostateczne wytyczne dotyczące zakupów korzystnych pod względem środowiskowym dla agencji wykonawczych opublikowano w 1999 r.20 Nowe rozporządzenie wykonawcze21 podpisane w kwietniu 2000 r. nakłada na agencje federalne obowiązek włączenia systemów zarządzania środowiskowego do codziennego podejmowania decyzji i procesów planowania długoterminowego przez agencje. Chociaż wytyczne nie dotyczą konkretnie opakowań, ich celem jest pomoc w stymulowaniu rynku opakowań i innych materiałów pochodzących z recyklingu.
Krajowe ustawodawstwo dotyczące depozytów kontenerowych
Kwestia depozytów kontenerowych w celu zwiększenia recyklingu powróciła na szczeblu federalnym. W tym miesiącu (lipiec 2002 r.) Senacka Komisja ds. Środowiska i Robót Publicznych organizuje przesłuchania w sprawie Ustawy o krajowej odpowiedzialności producenta napojów z 2002 r.22 wprowadzonej w kwietniu przez senatora Jamesa M. Jeffordsa (I-Vt.). Ustawa odzwierciedla stanowe przepisy dotyczące depozytów, wymagając depozytu zwrotnego za pojemniki z napojami. Nałożyłoby również obowiązek wprowadzenia krajowego wskaźnika recyklingu na poziomie 80% i zmusiłoby firmy produkujące napoje do przedkładania planów recyklingu Agencji Ochrony Środowiska (EPA) do zatwierdzenia.
Od czasu do czasu w Kongresie proponowano zwrotne kaucje za pojemniki z napojami, ale ustawodawstwo nigdy nie posunęło się zbyt daleko. Chociaż Hawaje stały się niedawno jedenastym stanem, który przyjął takie depozyty (pierwszym stanem, który to zrobił od 20 lat), perspektywy najnowszej propozycji pana Jeffordsa dotyczącej ogólnokrajowych złóż pozostają wątpliwe w świetle silnego sprzeciwu branży opartego na takich kwestiach jak koszty i nierówne traktowanie napojów.
Ocena środowiskowa materiałów opakowaniowych do żywności i regulacje dotyczące zawartości pochodzącej z recyklingu — Agencja ds. Żywności i Leków
FDA i oceny środowiskowe
Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) ma obowiązek zgodnie z federalną ustawą o żywności, lekach i kosmetykach (FD Act) za (1) zapewnienie, że żaden materiał opakowaniowy nie zafałszowuje żywności oraz (2) przeprowadzenie przeglądu przed wprowadzeniem na rynek niektórych nowych produktów spożywczych – materiały mające kontakt z żywnością i nowe zastosowania istniejących materiałów.23 Chociaż główną troską FDA przy regulowaniu opakowań żywności jest zapewnienie, że opakowanie jest bezpieczne w przypadku zamierzonego użycia w kontakcie z żywnością, FDA interpretuje również ustawę o polityce ochrony środowiska państwa (NEPA) jako wymagającą od agencji ocenić wpływ, jaki może mieć odprawa materiału opakowaniowego na środowisko. FDA zinterpretowała niejasno sformułowany statut NEPA jako nakazujący szeroko zakrojone i wysoce spekulatywne dochodzenie obejmujące, oprócz recyklingu, takie tematy, jak wpływ na emisję ze spalarni i popiół, odcieki ze składowisk, kwaśne deszcze i zubożenie ozonu stratosferycznego. NEPA nie wymaga od agencji zmiany swoich działań w oparciu o wnioski z ocen środowiskowych. Jeżeli jednak ma zastosowanie NEPA, agencje muszą dokonać „stwierdzenia braku znaczącego wpływu” (FONSI) lub opracować oświadczenie o oddziaływaniu na środowisko (EIS). Czas potrzebny na przeprowadzenie pełnego EIS, jeśli to konieczne, może opóźnić działania agencji na lata.
Dobrym przykładem jest zaproponowana przez FDA zasada z 1986 r. regulująca bezpieczne stosowanie opakowań do żywności z polichlorku winylu (PVC). Pytania dotyczące pokonsumenckich losów opakowań z PVC skłoniły FDA do podjęcia niezwykłego kroku w postaci przygotowania EIS na podstawie proponowanej zasady (w przypadku prawie 100 procent odpraw opakowań FDA jest w stanie wystawić FONSI). FDA wskazała, że EIS uwzględni każdą możliwą kwestię środowiskową związaną z proponowanymi przepisami dotyczącymi PCW, w tym takie kwestie, jak wpływ na emisję dioksyn, furanów i chlorowodoru ze spalarni; wpływ na programy recyklingu i ogólnie na gospodarkę odpadami stałymi; oraz wpływ na ilość plastyfikatorów PCW przedostających się do środowiska. Jak dotąd nie ukończono procesu EIS ani nie sfinalizowano regulacji dotyczących PCW (chociaż PCW i inne polimery na bazie chlorku winylu pozostają na rynku opakowań ze względu na wcześniejsze zezwolenia FDA).
Niedawno dowiedzieliśmy się, że FDA zażądała wycofania jedynego pozostałego wniosku złożonego przez firmę o zezwolenie na polimer na bazie chlorku winylu i je wycofała. Wyeliminuje to, przynajmniej na razie, konieczność wypełniania przez FDA raportu EIS. Jest to także przykład tego, jak decyzja o konieczności wdrożenia EIS może wykoleić proces regulacyjny.
Na szczęście zezwolenia na opakowania żywności prawie zawsze wymagają jedynie oceny środowiskowej (EA), co prowadzi do wydania FONSI i przyznania zezwolenia przez FDA bez EIS. Jednak nawet EA może stworzyć poważny problem w uzyskaniu zezwolenia FDA.
FDA nie wymaga już informacji na temat skutków dla środowiska wynikających z produkcji materiału przeznaczonego do kontaktu z żywnością (ponieważ skutki te są kontrolowane przez EPA lub władze lokalne lub stanowe). Ponadto FDA zwolniła niektóre dopuszczenia do kontaktu z żywnością z konieczności przeprowadzania ocen środowiskowych.
24 Jednakże w przypadku braku takiego zwolnienia FDA w dalszym ciągu sprawdza potencjalny wpływ użycia i usuwania materiału na środowisko.
Przegląd środowiskowy materiałów opakowaniowych przeprowadzany przez FDA często koncentruje się na wpływie materiału na recykling. O ile składający petycję nie przedstawi technicznego uzasadnienia, dlaczego materiału nie można zastosować w sztywnych jednorazowych pojemnikach na żywność, FDA wymaga danych na temat wpływu materiału na recykling. W przypadku materiału opakowaniowego, który mógłby trafić do strumienia recyklingu materiału powszechnie podlegającego recyklingowi, takiego jak PET (tworzywo stosowane w butelkach po napojach gazowanych), na stronie ubiegającej się o zezwolenie spoczywa ciężar udowodnienia, że wprowadzenie nowych pojemników będzie miało nie ma znaczącego wpływu na jakiekolwiek końcowe zastosowania materiału zasiedziałego. Może to być zadanie czasochłonne i kosztowne, chociaż w większości przypadków zostaje ostatecznie zrealizowane.
Przepisy FDA dotyczące materiałów pochodzących z recyklingu
Stosowanie materiałów pochodzących z recyklingu w opakowaniach do żywności podlega tym samym zasadom, które mają zastosowanie do wszystkich opakowań do żywności. Zazwyczaj zezwolenie FDA na użycie materiału opakowaniowego do zastosowań mających kontakt z żywnością nie określa żadnych ograniczeń co do źródła surowców wykorzystywanych do wytwarzania substancji mających kontakt z żywnością. Zamiast tego przepisy określają specyfikacje i, w niektórych przypadkach, końcowe testy materiału, a także zezwalają na użycie dowolnego materiału spełniającego te normy. W związku z tym, jeśli dopuszczony jest materiał „pierwotny” do kontaktu z żywnością, dozwolona jest również wersja tego samego materiału pochodząca z recyklingu, pod warunkiem że nie spowoduje to, że żywność będzie niebezpieczna lub w inny sposób nienadająca się do spożycia.
Po kilku latach fragmentarycznych przepisów dotyczących opakowań do żywności zawierających materiały pochodzące z recyklingu, FDA opracowała wytyczne „Kwestie do rozważenia w przypadku stosowania tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu w opakowaniach do żywności: względy chemiczne”, aby pomóc producentom opakowań do żywności w ocenie procesów produkcji opakowań z materiałów pocztowych -tworzywo sztuczne pochodzące z recyklingu konsumenckiego.
26 Ogólnie rzecz biorąc, polityka FDA stanowi, że polimery pochodzące z recyklingu, w tym wszelkie adiuwanty, muszą być typu dopuszczonego do kontaktu z żywnością i powinny być wolne od wszelkich zanieczyszczeń, które mogłyby sprawić, że żywność będzie niebezpieczna. Jakikolwiek inny wpływ na żywność (e.g.,smak lub zapach) będą kontrolowane poprzez kroki zapewniające bezpieczeństwo i akceptację konsumentów. Obawy dotyczące zanieczyszczenia tworzywa sztucznego można rozwiać poprzez kombinację następujących czynników:
kontrola źródła materiału przeznaczonego do recyklingu w celu uniknięcia stosowania zanieczyszczonych surowców;
cechy odkażające procesu recyklingu (sortowanie, mycie, obróbka cieplna, obróbka chemiczna surowca);
struktura materiału lub opakowania pochodzącego z recyklingu (obecność bariery funkcjonalnej pomiędzy materiałem pochodzącym z recyklingu a żywnością);
ograniczenie użycia materiału do określonych warunków stosowania (sucha żywność, orzechy w łupinach, mrożonki); oraz testowanie materiału pochodzącego z recyklingu w celu zapewnienia, że potencjalne zanieczyszczenia nie przedostaną się do żywności z opakowania na poziomach budzących obawy.
27 Wytyczne FDA są zasadniczo zgodne z podejściem opracowanym w wytycznych opracowanych przez przemysł pod patronatem Towarzystwa Przemysłu Tworzyw Sztucznych, Inc. (SPI) i Krajowego Stowarzyszenia Przetwórców Żywności (NFPA). Agencja od kilku lat pracowała nad przepisem mającym na celu sformalizowanie tych wytycznych, jednak nie jest jasne, kiedy – jeśli w ogóle – przepis ten zostanie wydany. Jednakże określenie rodzajów materiałów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, nadających się do wykorzystania w opakowaniach żywności, wymieniono jako priorytetową potrzebę badawczą w aktualizacji trzyletniego planu badawczego Centrum Bezpieczeństwa Żywności i Żywienia Stosowanego FDA z maja 2001 roku.
28 Tymczasem dokument FDA „Co należy wziąć pod uwagę” w dalszym ciągu stanowi najlepiej napisane wytyczne dotyczące testów mających na celu ustalenie, czy w procesie recyklingu tworzyw sztucznych powstaje materiał o odpowiedniej czystości do zastosowania w opakowaniach żywności. Czytelnicy „Wartości do rozważenia” powinni jednak mieć świadomość, że szczegóły procedury testowej ewoluowały, a dokument nie w pełni odzwierciedla obecnie przyjęty protokół.
FDA opracowuje również wytyczne dotyczące testowania produktów papierowych wykonanych z makulatury z odzysku, aby zapewnić, że gotowy produkt będzie odpowiednio czysty do stosowania w zastosowaniach mających kontakt z żywnością. Oczekuje się, że w wytycznych zalecone zostaną badania zanieczyszczeń podobne do tych zalecanych w przypadku tworzyw sztucznych, ale uwzględniające różne potencjalne zanieczyszczenia, które mogą występować w papierze makulaturowym w przeciwieństwie do tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu. W planie trzyletnim wskazano także na potrzebę określenia poziomów metali wszechobecnych w opakowaniach papierowych/tekturowych, zarówno z masy pierwotnej, jak i makulatury.
29. Chociaż zezwolenie FDA nie jest wymagane w przypadku stosowania materiału pochodzącego z recyklingu w kontakcie z żywnością, który spełnia standardy opisane powyżej, wielu potencjalnych użytkowników materiału pochodzącego z recyklingu pragnie zapewnienia oficjalnej zgody FDA. Agencja przekaże „pisma z opiniami” (wcześniej zwane „listami o braku sprzeciwu”) w odpowiedzi na prośby o pisma poparte danymi stwierdzającymi bezpieczeństwo i zgodność materiału poddanego recyklingowi z przepisami.
Przepisy stanowe i lokalne dotyczące utylizacji i recyklingu opakowań
Zakazy pakowania i kwestie recyklingu
Stany i lokalne jurysdykcje opracowały różnorodne programy regulacyjne mające na celu ograniczenie lub zakazanie niektórych typów opakowań lub innych produktów ze względów środowiskowych. Dwa rodzaje programów-ograniczenia dotyczące substancji stosowanych w opakowaniach oraz regulacje dotyczące oznakowania ekologicznego-zostaną omówione później. W tej części skupiono się na programach regulacyjnych mających na celu bezpośrednie ograniczenie ilości MSW trafiających na składowiska. Należą do nich ograniczenia lub zakazy dotyczące opakowań, minimalne wymagania dotyczące zawartości materiałów pochodzących z recyklingu, stosowanie kodów identyfikacyjnych żywicy plastikowej oraz ulgi podatkowe lub inne zachęty do recyklingu.
Ograniczenia lub zakazy
Jednym ze sposobów ograniczenia ilości odpadów przyjętym w latach 80. był całkowity zakaz stosowania niektórych rodzajów opakowań. Państwa zakazały stosowania takich produktów ze względu na przekonanie, że zajmują one zbyt dużo miejsca na składowiskach, powodują powstawanie śmieci lub mają inny niepożądany wpływ na środowisko. Przykłady całkowitych zakazów obejmują niedegradowalne plastikowe pojemniki na sześciopaki (w oparciu o obawy, że zostały w nich uwięzione zwierzęta)30, zdejmowalne nakładki na puszkach po napojach31 oraz szklane butelki z dołączonymi ceramicznymi nakrętkami (co komplikuje recykling).32 najczęstszymi zakazami były te dotyczące pojemników i przyborów styropianowych powszechnie używanych w lokalach typu fast food. Inny rodzaj zakazu nie zabrania sprzedaży pojemników plastikowych, lecz zakazuje wyrzucania na wysypiska opakowań nadających się do recyklingu33.
Pojemniki styropianowe były częstym celem zakazów w latach 80-tych. W stanach Iowa34, Karolina Północna35 i Karolina Południowa36 przyjęto przepisy zakazujące stosowania pojemników ze styropianu, jeśli w określonym terminie nie zostanie osiągnięty określony poziom recyklingu. Przepisy te zostały następnie uchylone lub nie są egzekwowane. Jedna z jurysdykcji, hrabstwo Suffolk w stanie Nowy Jork, wprowadziła całkowity zakaz stosowania pojemników ze styropianu. Zarządzenie to zostało zaskarżone do sądu, a następnie uchylone.37 Jednak co najmniej 40 innych rozporządzeń lokalnych w dalszym ciągu ogranicza sprzedaż pojemników styropianowych na terenie jurysdykcji, zakazuje zakupu pojemników styropianowych przez lokalne agencje rządowe lub zakazuje posiadania pojemników styropianowych na gruntach będących własnością państwa.
Treść z recyklingu
Innym sposobem, w jaki stany próbują zachęcać do recyklingu, jest narzucanie w niektórych produktach minimalnej zawartości materiałów pochodzących z recyklingu. W Kalifornii38 i Oregonie39 obowiązują złożone przepisy dotyczące sztywnych pojemników plastikowych i szklanych. Statuty te zapewniają producentom kilka opcji, w tym możliwość nadania pojemnika do recyklingu lub ponownego użycia albo zapewnienia określonego procentu zawartości pochodzącej z recyklingu. Statut stanu Wisconsin40, podobnie jak inne, wymaga po prostu, aby plastikowe pojemniki składały się w co najmniej 10% z materiału pochodzącego z recyklingu, z wyjątkiem zawartym w statucie stanu Wisconsin, zgodnie z którym FDA musi zatwierdzić ilość zawartości pochodzącej z recyklingu w plastikowych pojemnikach regulowaną ustawą FD.
Kod identyfikacyjny żywicy SPI
W 1988 roku Towarzystwo Przemysłu Tworzyw Sztucznych, Inc. (SPI), główne stowarzyszenie branży tworzyw sztucznych w Stanach Zjednoczonych, opracowało system identyfikacji żywic, aby ułatwić recykling tworzyw sztucznych. Trzydzieści dziewięć stanów formalnie przyjęło przepisy wymagające, aby sztywne plastikowe pojemniki zawierały kod SPI lub podobny kod.
Ulgi podatkowe, opłaty i inne zachęty
Ponieważ utylizacja MSW jest zwykle sprawą lokalną, wiele stanów ustanawia dla gmin cele w zakresie redukcji odpadów lub recyklingu, chociaż kilka stanów ma obowiązkowe programy recyklingu. Aby zachęcić do lokalnego uczestnictwa, stany oferują zachęty finansowe jurysdykcjom, które przyjmują kompleksowe programy lub realizują określone cele. Inne mechanizmy finansowe mające na celu ograniczenie ilości odpadów to program kaucji lub zaliczki na opłatę za utylizację (ADF). W jedenastu stanach obowiązują przepisy dotyczące kaucji, czyli tzw. „rachunków za butelki” dla określonych typów pojemników na napoje.41 Zazwyczaj konsument wpłaca kaucję, którą można pobrać, zwracając pojemnik sprzedawcy detalicznemu. Natomiast ADF są opłacane z góry przez producenta, dystrybutora lub sprzedawcę detalicznego i mają na celu przeniesienie kosztów utylizacji lub recyklingu z powrotem na przemysł.
Trendy
W ostatnich latach spadło tempo przyjmowania nowych stanowych i lokalnych ograniczeń dotyczących opakowań oraz przepisów dotyczących recyklingu, ponieważ zmniejszyły się obawy dotyczące pojemności i kosztów składowania odpadów, a uwagę opinii publicznej przykuły inne kwestie. Jednakże w różnych jurysdykcjach nadal obowiązuje mozaika przepisów ustawowych i wykonawczych, a propozycje stymulowania recyklingu lub ograniczania niektórych rodzajów opakowań w dalszym ciągu chaotycznie wypływają na powierzchnię.
Reklama i oznakowanie środowiskowe
Rozporządzenie federalne — Federalna Komisja Handlu
Federalne regulacje dotyczące twierdzeń marketingowych dotyczących ochrony środowiska, tak zwanych „twierdzeń ekologicznych”, początkowo pozostawały w tyle za działaniami stanowymi, po części z powodu debaty na temat tego, czy tą kwestią powinna zajmować się przede wszystkim amerykańska Federalna Komisja Handlu (FTC), która od dawna reguluje wszystkie reklamy i etykietowanie produktów sprzedawanych w handlu międzystanowym42 lub przez EPA jako wiodącą agencję ochrony środowiska. Debata ta w dużej mierze zakończyła się w 1992 r., kiedy FTC wydała „Przewodniki stosowania twierdzeń marketingowych dotyczących ochrony środowiska”43.
Wytyczne FTC przedstawiają administracyjną interpretację Komisji dotyczącą tego, co stanowi zwodniczą reklamę ekologiczną zgodnie z ustawą o Federalnej Komisji Handlu.44 Wytyczne obejmują twierdzenia, że produkt nadaje się do recyklingu, zawiera materiały pochodzące z recyklingu lub ulega degradacji/biodegradacji/fotodegradacji. W przewodnikach uwzględnia się także twierdzenia, że produkt nadaje się do kompostowania, o ograniczonym pochodzeniu lub bezpieczny dla ozonu, a także ogólne twierdzenia dotyczące korzyści dla środowiska, takie jak „bezpieczny dla środowiska”.
Jeśli chodzi o opakowania, egzekwowanie wytycznych FTC skupiało się na rzekomo zawyżonych twierdzeniach dotyczących możliwości recyklingu konkretnego materiału opakowaniowego.45 Stanowisko komisji wyrażone w przewodnikach jest takie, że bez zastrzeżeń twierdzenia, że produkt lub opakowanie jest nadające się do recyklingu są właściwe tylko wtedy, gdy są poddawane recyklingowi w znacznej większości społeczności, w których są sprzedawane, lub programy recyklingu są dostępne dla znacznej większości konsumentów, którym są sprzedawane. W przypadku ujawnienia ograniczonej dostępności programów recyklingu można zgłaszać roszczenia dotyczące możliwości recyklingu, nawet jeśli produkt nadaje się do recyklingu tylko w kilku społecznościach. Podobnie, jeśli ujawniona zostanie ilość materiału pochodzącego z recyklingu w produkcie, można złożyć oświadczenie dotyczące zawartości materiału pochodzącego z recyklingu w przypadku produktu, który zawiera tylko niewielką ilość materiału pochodzącego z recyklingu (e.g.,pięć procent).46 Wytyczne FTC zostały ogólnie dobrze przyjęte zarówno przez branżowe, jak i stanowe organy regulacyjne.
Przepisy stanowe dotyczące reklamy ekologicznej
Chociaż stany-za pośrednictwem Grupy Zadaniowej Prokuratorów Generalnych ds. roszczeń ekologicznych i uchwalenie przepisów dotyczących reklamy ekologicznej--prawdopodobnie przyczyniło się do uregulowania kwestii roszczeń ekologicznych pod koniec lat 80. i na początku lat 90. XX w., aktywność państwa w tym obszarze spadła w ostatnich latach w związku z odroczeniem do przewodników FTC dotyczących reklam ekologicznych. Najbardziej znaczącym krokiem stanu w kierunku regulacji twierdzeń dotyczących ochrony środowiska była kalifornijska ustawa o reklamie ekologicznej, która między innymi ustanawiała ograniczenia w używaniu terminów „nadający się do recyklingu” i „poddany recyklingowi”. W 1992 r. federalny sąd okręgowy orzekł, że norma prawna dotycząca oświadczeń „nadających się do recyklingu” narusza Konstytucję Stanów Zjednoczonych, ponieważ jest zbyt niejasna.47 W 1995 r. Kalifornia uchyliła ustawę o reklamie ekologicznej i przyjęła wytyczne FTC jako stanowy standard dotyczący twierdzeń marketingowych dotyczących ochrony środowiska. . Inne stany, które przyjęły wytyczne FTC, to Maine, Michigan, Wisconsin, Nowy Meksyk i Rhode Island. Indiana w dalszym ciągu posiada własne prawo dotyczące reklamy ekologicznej.48 Prawo stanu Indiana ma dwie charakterystyczne cechy: ogranicza użycie terminu „poddane recyklingowi” do produktów zawierających co najmniej 10 procent materiałów pokonsumenckich lub poprodukcyjnych oraz wymaga od firm prowadzić określoną dokumentację dokumentującą roszczenia. W Nowym Jorku obowiązują minimalne standardy dotyczące zawartości materiałów pochodzących z recyklingu i wskaźników recyklingu w zakresie stosowania stanowych emblematów nadających się do recyklingu i recyklingu. Jednakże przepisy dotyczące emblematów zostały zmienione w celu zapewnienia, że samo użycie terminów „nadający się do recyklingu” i „poddany recyklingowi” w przeciwieństwie do używania emblematów stanowych podlega wyłącznie zgodności z wytycznymi FTC.49 Rhode Island posiada podobny emblemat dotyczący recyklingu prawa, ale zmienił je, tak aby zapewnić, że przestrzeganie wytycznych FTC stanowi obronę przed zarzucanym naruszeniem ustawy o emblemacie50.
Trendy
Chociaż nie ma to charakteru zapobiegawczego, wytyczne FTC stały sięde factokrajowy standard dotyczący roszczeń ekologicznych, a wiele stanów, które miały własne, rozbieżne zasady dotyczące roszczeń ekologicznych, przyjęło wytyczne FTC. Wygląda na to, że stany są zadowolone, pozwalając FTC decydować o krajowych standardach w zakresie roszczeń ekologicznych. Stanowisko komisji w sprawie roszczeń ekologicznych pozostaje w miarę niezmienne od czasu wydania wytycznych. W ramach zmian w przewodnikach z 1998 r.51 komisja skromnie zaostrzyła swoje wytyczne dotyczące zawartości materiałów pochodzących z recyklingu i twierdzeń o możliwości recyklingu, ale w dużej mierze pozostała przy stanowisku sformułowanym w pierwszej wersji przewodników z 1992 r.52
Kontrola substancji w opakowaniach
PaństwoRozporządzenie — ograniczenia dotyczące zawartości metali ciężkich w opakowaniach
Osiemnaście stanów53 przyjęło ustawy zakazujące lub ograniczające celowe dodawanie ołowiu, kadmu, rtęci lub sześciowartościowego chromu do tuszy, barwników, pigmentów, klejów, stabilizatorów i innych składników opakowań. Większość z tych przepisów, opartych na modelowym ustawodawstwie opracowanym w 1989 r. przez Koalicję Gubernatorów Północno-Wschodnich (CONEG) i zaktualizowanych w 1998 r., również ogranicza przypadkową obecność tych metali.54 Przepisy te mają wątpliwe podstawy naukowe, ale stały sięde factokrajowa (a nawet międzynarodowa) norma dotycząca szeroko sprzedawanych materiałów opakowaniowych.
Badania przesiewowe EPA pod kątem modulatorów hormonalnych
Obawy dotyczące skutków tak zwanych „substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego” dotykają wiele gałęzi przemysłu na całym świecie, w tym branżę opakowaniową. Substancje zaburzające funkcjonowanie układu hormonalnego to substancje chemiczne, które wywierają wpływ na układ hormonalny ludzi lub dzikich zwierząt i przypuszcza się, że powodują raka lub powodują uszkodzenie układu rozrodczego lub funkcji tarczycy. Zaniepokojenie społeczne dotyczące substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego podsyciło się w 1996 r. wraz z publikacją kilku artykułów w czasopismach i książki na ten temat. W publikacjach tych zidentyfikowano wiele „naśladowców estrogenów” i co najmniej w jednym przypadku wyrażono zaniepokojenie obecnością p-nonylofenolu i bisfenolu A (BPA) odpowiednio w pokrytych polimerem puszkach na żywność i butelkach do wody pitnej. Problem powrócił w 1999 r., kiedy Związek Konsumentów doradził rodzicom, aby wyrzucali plastikowe butelki dla niemowląt ze względu na zawartość BPA, a wraz z zbieżną emisją raportu w programie informacyjnym ABC,20/20,w sprawie bezpieczeństwa poliwęglanów i niektórych plastyfikatorów w materiałach przeznaczonych do kontaktu z żywnością. National Environmental Trust zażądał, aby FDA oceniła potencjalne szkody powodowane przez DEHA (adypinian di-2-etyloheksylu) i BPA.
Od kilku lat przemysł tworzyw sztucznych ocenia dane dotyczące narażenia i toksykologii dotyczące substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego, które można znaleźć w materiałach mających kontakt z żywnością, w tym BPA i alkilofenole. Prace skupiły się na dokumentacji wielkości narażenia człowieka na substancje zaburzające funkcjonowanie układu hormonalnego w wyniku stosowania przez konsumentów wyrobów z tworzyw sztucznych. Prace techniczne udostępnione FDA potwierdzają wniosek, że tworzywa sztuczne są bezpieczne niezależnie od kwestii dotyczących wpływu na układ hormonalny niektórych chemikaliów stosowanych do produkcji tworzyw sztucznych.
Narodowy Program Toksykologiczny (NTP) zakończył w sierpniu 2001 r. badanie, w którym analizowano skutki niskich dawek i zależności dawka-odpowiedź substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego, aby określić, jakie zmiany są potrzebne w wytycznych EPA dotyczących badań toksyczności.55 W badaniu stwierdzono niewystarczające dane do określenia endokrynologiczne działanie BPA, stwierdzili wpływ małych dawek nonylofenolu i nie stwierdzili żadnego wpływu małych dawek oktylofenolu. W raporcie wskazano, że obecnie nie ma podstaw naukowych, aby EPA lub FDA uznały badania endokrynologiczne za ogólny wymóg w przypadku materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Obecne stanowisko FDA jest takie, że ani BPA, ani DEHA nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa dorosłych i dzieci. Na podstawie tego badania NTP EPA zdecydowała się również nie wymagać opisanych poniżej badań w celu uwzględnienia rzekomego wpływu niektórych substancji chemicznych na układ hormonalny „niskich dawek”.
Przyjęta w 1996 r. Ustawa o ochronie jakości żywności56 i poprawki do ustawy o bezpiecznej wodzie pitnej57 nakładają na EPA obowiązek opracowania programu badań przesiewowych w celu oceny estrogennego działania pestycydów i niektórych substancji niepestycydowych. W przypadku substancji, które mają działanie hormonalne na ludzi, EPA ma obowiązek podjąć odpowiednie działania w celu ochrony zdrowia publicznego. Komitet doradczy opracował zalecenia dotyczące badań przesiewowych i testów w celu zbadania substancji chemicznych pod kątem działania na receptory estrogenowe, androgenne i tarczycowe. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w raporcie końcowym komisji58 EPA ustanowiła Program badań przesiewowych substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego (EDSP). EPA ustaliła priorytety w zakresie badań przesiewowych związków oraz przeprowadza badania wstępne i walidacyjne, które zostaną wykorzystane w testach. Powołano także podkomitet ds. ciągłej walidacji.
Z raportu końcowego wynika, że w badaniu przesiewowym należy uwzględnić około 86,000 substancji chemicznych. Zgodnie z proponowanym schematem ustalania priorytetów polimery o masie cząsteczkowej powyżej 1000 daltonów nie będą poddawane badaniu przesiewowemu, chyba że badania ich składników monomerycznych lub oligomerycznych wykażą jakiś efekt. Monomery i oligomery stosowane do produkcji tych polimerów będą traktowane priorytetowo w badaniu, podobnie jak chemikalia produkowane w ilości przekraczającej 10000 funtów rocznie. Grupę priorytetową stanowi około 15 000 chemikaliów. Zakończenie przeglądu pierwszego zestawu substancji chemicznych zaplanowano na rok 2005.
Propozycja Kalifornii 65
Być może najbardziej dalekosiężnym stanowym prawem ochrony środowiska dotyczącym zawartości opakowań i innych produktów konsumenckich jest kalifornijska ustawa o bezpiecznej wodzie pitnej i substancjach toksycznych59, popularnie znana jako „Propozycja 65”. Propozycja 65, zatwierdzona przez znaczną większość (63 procent) wyborców w Kalifornii jako inicjatywa w 1986 roku, jest prawem opartym na prawie do wiedzy, które wymaga od firm ustalenia, że ich produkty nie narażają żadnej osoby na „znaczące” ilości którejkolwiek z ponad 500 substancji chemicznych lub w celu zapewnienia „jasnego i rozsądnego” ostrzeżenia, że produkt zawiera substancję rakotwórczą lub działającą szkodliwie na rozrodczość60.
Prawo ma kilka nietypowych cech egzekwowania. Prywatni obywatele są upoważnieni do wszczęcia działań egzekucyjnych, jeśli państwo odmówi tego, i mają prawo do 25 procent nałożonej kary61. Kary za naruszenie prawa wynoszą 2500 dolarów dziennie za naruszenie, co stanowi zachętę dla takich „łowców nagród” " jest super. Jeżeli w postępowaniu egzekucyjnym można wykazać, że dany produkt zawiera substancję chemiczną znajdującą się na państwowym wykazie znanych substancji rakotwórczych lub substancji działających szkodliwie na rozrodczość zgodnie z prawem, na pozwanym spoczywa duży ciężar udowodnienia, że poziom narażenia „nie stwarza znaczącego zagrożenia” ryzyko.”62
Kilka grup i niektórzy prawnicy zaczęli systematycznie podejmować działania mające na celu egzekwowanie przepisów w ramach łowców nagród, skierowane przeciwko całym branżom, które stosują określone substancje chemiczne w swoich produktach z powodu braku ostrzeżenia dotyczącego rzekomo znaczących narażeń na substancje chemiczne. Na przykład jedna grupa złożyła zawiadomienia o zamiarze pozywania większości, jeśli nie wszystkich, głównych firm produkujących zmywacz do paznokci zawierający toluen. Przy innej okazji większość producentów produktów do usuwania farb została zakwestionowana w związku z narażeniem ich produktów na chlorek metylenu.
W 2001 r. ustawodawca stanu Kalifornia wprowadził istotne poprawki do Propozycji 65, próbując położyć kres błahym procesom sądowym.63 Do 60-pism z powiadomieniem złożonym przez powodów należy teraz dołączyć zaświadczenie o zasługach potwierdzające, że sprawa jest rozsądne i zasłużone. Ponieważ jednak zaświadczenie to podlega przeglądowi dopiero po zakończeniu czynności, wszczęcie pozwu nie powoduje rzeczywistej szkody. Druga zmiana prawa wymaga, aby rozstrzygnięcie każdego powództwa wynikającego z Propozycji 65 zostało zatwierdzone przez sąd w oparciu o jego zgodność z Propozycją 65 oraz zasadność honorariów adwokackich i wysokości kary. Prawo nie wyklucza jednak późniejszych pozwów innych stron za to samo naruszenie.
Oprócz tych poprawek, w lutym 2002 r. senator stanu Kalifornia Byron D. Sher (ze stanu) przedstawił projekt ustawy, który miał załatać lukę, która pozwala organom wykonawczym, które rozstrzygają roszczenia wynikające z Propozycji 65 bez składania pozwu, uniknąć zgłaszania takich ugody do biura Prokuratora Generalnego .64 Rozpoczęły się wstępne rozmowy pomiędzy personelem legislacyjnym, biurem Prokuratora Generalnego, przemysłem i społecznością ekologiczną na temat kontynuacji reform w 2002 roku.
Wpływ na opakowanie
Liczne substancje potencjalnie obecne w szklanych, metalowych lub plastikowych opakowaniach żywności podlegają Propozycji 65, w tym ołów, kadm, sześciowartościowy chrom, dioksyny (2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-para-dioksyna), akrylonitryl, chlorek winylu i benzen. Z wyjątkiem sporów sądowych z początku lat 90. XX w. dotyczących ołowiu w wyrobach kryształowych, wyrobach ceramicznych i ołowianych kapsułkach na butelkach wina65, nie podjęto żadnych działań mających na celu egzekwowanie Propozycji 65 w odniesieniu do jakichkolwiek opakowań żywności, pomimo wyeliminowania w 1994 r. tzw. żywności i leków „bezpieczną przystanią”, co omówiono poniżej. Nawet w przypadku braku działań egzekucyjnych firmy sprzedające materiały opakowaniowe znajdują się pod presją swoich klientów, aby zapewniali szerokie gwarancje zgodności ich produktów z prawem.
Interakcja z prawem federalnym
Propozycja 65 miała na celu naprawienie dostrzeżonych błędów w federalnych przepisach dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa, wkraczając w ten sposób na domenę różnych federalnych agencji regulacyjnych. To naruszenie rodzi kwestię, czy Propozycja 65 jest wywłaszczana przez te przepisy federalne. Jeśli chodzi o jej wpływ na opakowanie, kwestią jest, czy Propozycja 65 jest wywłaszczona przez przepisy ustawowe i wykonawcze administrowane przez FDA. Do 1992 r. w Kalifornii obowiązywały przepisy dotyczące „bezpiecznej przystani” w zakresie żywności i leków, które zapewniały ograniczony wyjątek dla większości produktów regulowanych przez FDA, w tym materiałów do pakowania żywności. Zwolnienie to zostało jednak zakwestionowane w sądzie, a państwo rozstrzygnęło sprawę, zgadzając się na uchylenie rozporządzenia, co uczyniło w 1993 r.66
Trendy
Ustawa federalna, która ma na celu odniesienie się do orzecznictwa interpretującego wywłaszczenie Propozycji 65,67 została wprowadzona do Izby w lipcu 2001 roku i miałaby unieważnić wszelkie nieidentyczne przepisy stanowe wymagające ostrzeżeń żywnościowych.68 Projekt ustawy został skierowany do Komisji ds. Energii i Handlu Izby Reprezentantów, Podkomisja Zdrowia. Niedawne poprawki do Propozycji 65 są próbą uspokojenia Kongresu, który rozważając ustawodawstwo, jak dotąd nie chciał uprzedzać praw stanowych takich jak Propozycja 65.
Wniosek
Na początku lat 90. XX w. w Stanach Zjednoczonych zaostrzono przepisy dotyczące ochrony środowiska dotyczące opakowań-i coraz bardziej rozbieżne-stanowych i lokalnych przepisów dotyczących opakowań, wynikających z połączenia federalnej polityki deregulacyjnej z lat 80. XX wieku i wzrostu zainteresowania opinii publicznej kwestiami środowiskowymi. Od 1991 r. niektóre z bardziej rozbieżnych przepisów stanowych lub lokalnych zostały odrzucone w takich obszarach, jak twierdzenia marketingowe dotyczące ochrony środowiska i zakazy dotyczące opakowań związanych z odpadami stałymi. Inne środki stanowe, takie jak Propozycja 65 i stanowe ograniczenia dotyczące metali ciężkich, pozostają, ale nie zostały rozszerzone. Stanowe i federalne przepisy ustawowe i wykonawcze w dalszym ciągu obowiązują w takich obszarach, jak minimalne wymagania dotyczące zawartości materiałów pochodzących z recyklingu (w niektórych stanach) oraz wytyczne EPA dotyczące zamówień publicznych. Nie ma jednak znaczących działań zmierzających do rozszerzenia tych mandatów.
Wydaje się jasne, że dynamika regulacji środowiskowych dotyczących opakowań związanych z odpadami stałymi nieco osłabła od początku lat 90-tych. Mniej jasne jest, czy to spowolnienie można przypisać zwiększonemu zrozumieniu wartości materiałów opakowaniowych do żywności i prawdopodobnie nadmiernej odpowiedzialności, jaką przypisuje się im jako przyczynę problemów z gospodarką odpadami, czy też możliwej tymczasowej zmiany priorytetów regulacyjnych na konkurencyjne „gorące” środowisko takie tematy, jak bioterroryzm, globalne ocieplenie, substancje zaburzające funkcjonowanie układu hormonalnego i kontrola patogenów przenoszonych przez żywność.
Przedrukowano za zgodą Przepisów dotyczących opakowań i ochrony środowiska — Stany Zjednoczone, wOpakowanie, Polityka i Środowisko,G. Levy, red., s. 115-130, prawa autorskie 2000, Aspen Publishers, Inc.
PRZYPISY
1USA Agencja Ochrony Środowiska,Miejskie odpady stałe w Stanach Zjednoczonych: fakty i liczby z 1999 r., raport końcowy, 1 (1999).
2ID.o 15.
3ID.o 5.
4ID.o godzinie 14.
5ID.o 8.
6ID.o 1-3.
742 U.S.C. ßß 6901 i nast.Zgodnie ze złożonym statutem RCRA Kongres podzielił gospodarkę odpadami na dwa odrębne obszary: odpady niebezpieczne, które są regulowane w podtytule C statutu, oraz wszystkie pozostałe odpady, które są regulowane w podtytule D. Większość odpadów opakowaniowych podlega podtytułowi D, który rządzi MSW. W ciągu ostatnich 20 lat większość zasobów EPA została przeznaczona na zaostrzenie norm dotyczących usuwania odpadów niebezpiecznych z podtytułu C na lądzie, aby były one współmierne z już obowiązującymi kontrolami zanieczyszczeń w zakresie emisji do powietrza i zrzutów wody na mocy ustaw o czystym powietrzu i ustawie o czystej wodzie.
842 U.S.C. ßß 7401 i nast.
933 U.S.C. ßß 1251 i nast.
1042 U.S.C. ßß 9601 i nast.
11EPA opowiada się za zintegrowanym podejściem do gospodarki odpadami, opierającym się, w kolejności preferencji, na (1) redukcji źródła, w tym ponownym użyciu i kompostowaniu na miejscu, (2) recyklingu i kompostowaniu poza miejscem powstania oraz (3) usuwaniu, w tym spalaniu i składowaniu. Amerykańska Agencja Ochrony Środowiska,Miejskie odpady stałe w Stanach Zjednoczonych: fakty i liczby z 1999 r., raport końcowy, 12 (1999).
12 Wiodącym przypadkiem w tym obszarze jestMiasto Filadelfia przeciwko New Jersey,437 US 617 (1978), w której Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych uchylił ograniczenie stanu New Jersey dotyczące importowanych odpadów. Takie przepisy stanowią niekonstytucyjne obciążenie dla handlu międzystanowego, którego regulacja, zgodnie z klauzulą handlową Konstytucji Stanów Zjednoczonych, jest domeną Kongresu. Konstytucja USA, art. I, ß 8; kl. 3.
13Carbone przeciwko miastu Clarkstown,114 S. Ct. 1677 (1994).
14 Historycznie rzecz biorąc, gospodarka odpadami stałymi w Stanach Zjednoczonych była sprawą lokalną. W rzeczywistości, aż do uchwalenia ustawy o usuwaniu odpadów stałych z 1965 r., poprzedniczki obecnej ustawy o ochronie i odzyskiwaniu zasobów z 1976 r., rząd federalny zasadniczo nie odgrywał żadnej roli w regulowaniu kwestii odpadów stałych.
1542 U.S.C. ß 6962.
16 Rozkaz wykonawczy nr 12873 (20 października 1993).
1760Karmiony. rej.21370 (1 maja 1995).
1862 Karmiony. rej.60962 (13 listopada 1997).
19 Rozkaz wykonawczy 13101 (14 września 1998).
20Końcowe wytyczne dotyczące zakupów korzystnych pod względem środowiskowym dla agencji wykonawczych, 64 Karmiony. rej.45810 (20 sierpnia 1999).
21 Rozkaz wykonawczy 13148 (21 kwietnia 2000).
22 S. 2220, 107 Kong. (2002).
23 „Nieoczyszczony” dodatek do żywności to każda substancja spełniająca ustawową definicję dodatku do żywności zawartą w ustawie o żywności, lekach i kosmetykach (ustawa FD), 21 USC ßß 301i nast., ale nie jest to zgodne z przepisami dotyczącymi dodatków do żywności wydanymi przez FDA. Zgodnie z tą ustawą każda substancja, co do której „można zasadnie oczekiwać, że stanie się składnikiem żywności w zamierzonych warunkach stosowania” i która nie jest z innych powodów zwolniona, musi zostać dopuszczona na mocy rozporządzenia w sprawie dodatków do żywności określającego warunki, w jakich można stosować dany materiał. 21 USC § 321 (s). Istnieje kilka wyjątków od definicji dodatku do żywności, niektóre wyraźnie określone w ustawie FD, inne wynikające z polityki i praktyki FDA z ostatnich 30 lat. Patrz Jerome H. Heckman i Deborah W. Ziffer, Ponowne spojrzenie na przepisy dotyczące opakowań żywności Fathoming, 56 Food Drug Cosm. LJ, 179-196 (2001) (przedrukowany w innym miejscu na PackagingLaw.com).
2465 Karmiony. rej.30355 (11 maja 2000),skodyfikowane pod adresem 21 C.F.R. ß 25.32.
25Ta interpretacja prawa regulującego opakowania żywności pochodzącej z recyklingu została potwierdzona przez dr Freda Shanka, dyrektora Centrum Bezpieczeństwa Żywności i Żywienia Stosowanego FDA, w prezentacji dla Towarzystwa Przemysłu Tworzyw Sztucznych, Inc. w czerwcu 1990 r. Według dr Shanka , „a) zakładając, że pojemnik (wykonany z materiałów pochodzących z recyklingu) spełnia specyfikacje, wykorzystuje materiały spełniające specyfikacje, nie jest w żaden sposób zanieczyszczony i nie zawiera żadnych niesprecyzowanych dodatków, nie znam żadnych powód, dla którego nie można go użyć.”Przedstawiciele FDA wyrażają obawy dotyczące recyklingu do użytku w kontakcie z żywnością,32 Food Chemical News, 59 (11 czerwca 1990).
26 USA Administracja Jedzenia i Leków,Punkty do rozważenia w przypadku stosowania tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu w opakowaniach do żywności: zagadnienia chemiczne(grudzień 1992).
27ID.
28 USA Agencja ds. Żywności i Leków, Centrum Bezpieczeństwa Żywności i Żywienia Stosowanego,Trzyletni plan badawczy, aktualizacja 2000-2002,Załącznik E (maj 2001).
29ID.
30 kal. Pub. Rozdzielczość Kod ß 42350.
31Del. Kod Anna. tyt. 7, ß 6059.
32 kal. Pub. Rozdzielczość Kod ß 70020.
33Massachusetts zakazuje stosowania jednopolimerowych tworzyw sztucznych. Msza Reg. Koduj cycek. 310, ß 19.017(3)(b).
34Iowa Kod ß 455D.16,uchylony przez1995 IA ALS 44.
35 NC Gen. Stat ß 130A-309.10(d)zmienione przez1995 NC ALS 321. Poprzednie prawo zabraniało stosowania pojemników ze styropianu, jeśli nie zawierały one 25% materiałów pochodzących z recyklingu. Obowiązujące prawo zabrania stosowania pojemników ze styropianu, chyba że nadają się one do recyklingu.
36S.C. Kod Anna. ß 44-96-1 50(E). To prawo zabrania stosowania pojemników ze styropianu, chyba że nadają się do recyklingu i są oznaczone odpowiednim kodem.
37Przemysł tworzyw sztucznych zakwestionował rozporządzenie z 1988 r. wydane w hrabstwie Suffolk w stanie Nowy Jork, zakazujące plastikowych pojemników na wynos, piankowych kubków, przyborów kuchennych i toreb na artykuły spożywcze. Przedstawiciele branży argumentowali, że hrabstwo nie uwzględniło wpływu zakazu na środowisko, w tym wpływu zwiększonego wykorzystania papieru i innych materiałów, które zastąpiłyby zakazane produkty z tworzyw sztucznych. Branża zwyciężyła w dwóch sądach, ale w maju 1991 roku przegrała w apelacji z powodów czysto proceduralnych. 77 NY2d 761 (1991). Sąd Apelacyjny w Nowym Jorku nie odniósł się do wniosków sądów niższej instancji dotyczących konieczności przeprowadzenia dokładnej oceny oddziaływania na środowisko, aby uniknąć nieprzemyślanych działań władz lokalnych. Zamiast tego w orzeczeniu 4-3 sąd orzekł, że grupy handlowe i spółki nie mają legitymacji do kwestionowania tego rodzaju przepisów i oddalił sprawę wyłącznie na tej podstawie.
38 kal. Pub. Rozdzielczość Kod ßß 42300-42340.
39 Ruda. Ks. Stat. ßß 459A.650-459A.665.
40Wisc. Statystyka Anna. ß 100.297.
41Te stany to Kalifornia, Connecticut, Delaware, Iowa, Hawaje, Maine, Massachusetts, Michigan, Nowy Jork, Oregon i Vermont.
42 FTC reguluje reklamy fałszywe, zwodnicze lub wprowadzające w błąd na podstawie upoważnienia przyznanego agencji na mocy sekcji 5 ustawy o Federalnej Komisji Handlu (15 USC ß 45(a)(1)), która zabrania nieuczciwych lub oszukańczych działań i praktyk mających wpływ na handel międzystanowy. Komisja zinterpretowała tę ustawę jako zasadniczo wymagającą od przedsiębiorstw możliwości udowodnienia prawdziwości zarówno wyraźnych twierdzeń, jak i wszelkich wniosków, jakie rozsądny konsument może wyciągnąć z wyraźnego twierdzenia.
43Przewodniki są publikowane pod adresem 16 CFR część 260. Zostały poprawione w 1996 r. i ponownie w 1998 r.
44Twierdzenia niezgodne z wytycznymi mogą prowadzić do wszczęcia dochodzenia przez FTC i podjęcia działań naprawczych, jeśli komisja uzna, że naruszono sekcję 5 ustawy o FTC. FTC jest uprawniona do dochodzenia odszkodowania i wydania nakazu sądowego, chociaż większość działań kończy się zgodą, na mocy której strona wnosząca roszczenie zgadza się zaprzestać takich działań.
45 W przewodnikach stwierdza się, że produkt lub opakowanie powinno być reklamowane jako nadające się do recyklingu jedynie wtedy, gdy „można je zebrać, oddzielić lub w inny sposób odzyskać ze strumienia odpadów stałych w celu ponownego użycia lub przy wytwarzaniu lub montażu innego opakowania lub produktu w drodze ustalonego programu recyklingu program." 16 CFR s 260.7(d). Działania egzekucyjne FTC dotyczące roszczeń dotyczących recyklingu opakowań obejmująW sprawie Mr. Coffee, Inc.,Akt FTC nr C-3486, 59Karmiony. rej.19019 (21 kwietnia 1994) iW sprawie White Castle System, Inc.,Akt FTC nr C-3477, 59Karmiony. rej.8648 (23 lutego 1994).
46 Wytyczne stanowią, że oświadczenie dotyczące zawartości materiałów pochodzących z recyklingu można składać w przypadku „materiałów, które zostały odzyskane lub w inny sposób pozyskane ze strumienia odpadów stałych podczas procesu produkcyjnego (przedkonsumenckie) lub po użyciu przez konsumenta (pokonsumenckie)”. 16 CFR s 260.7(e)(1). Jeżeli produkt jest tylko częściowo wykonany z materiału pochodzącego z recyklingu, należy ujawnić wagową ilość materiału pochodzącego z recyklingu w produkcie. Jednakże firmy nie mają obowiązku wskazywania, jaka część materiału pochodzącego z recyklingu w produkcie to materiał przedkonsumencki czy pokonsumencki.
47 Ustawa stanowiła, że produkt może być reklamowany jako „nadający się do recyklingu” tylko wtedy, gdy można go „w wygodny sposób poddać recyklingowi” w hrabstwach stanu o liczbie ludności przekraczającej 300,000. W grudniu 1992 roku Sąd Okręgowy Stanów Zjednoczonych dla Północnego Okręgu Kalifornii stwierdził, że przepis ten jest nieważny, gdyż sprzeczny z Konstytucją jest na tyle niejasny, że nie daje podmiotom prawa stron, którym za naruszenie prawa grozi kara karna , wystarczająco jasne wskazówki dotyczące postępowania, które było konieczne do przestrzegania prawa.
48Ind. Kod ß 24-5-17.
49N.Y. komp. Kody R. i Reg. tyt. 6, s. 368.1(b).
50RI Przepisy gen. ß 6-13.3. Stan New Hampshire również przyjął ustawę o emblematach recyklingu, ale nigdy nie przyjął przepisów ją wdrażających.
5163Karmiony. rej.24240 (1 maja 1998).
52 Oprócz modyfikacji swoich wytycznych dotyczących recyklingu Komisja po raz pierwszy odniosła się do sformułowania „Proszę poddać recyklingowi”, przyjmując stanowisko, w oparciu o dane z ankiet konsumenckich, że sformułowanie to stanowi bezwarunkowe twierdzenie, że oznaczony produkt lub opakowanie nadaje się do recyklingu. Komisja odrzuciła jednak zalecenia, zgodnie z którymi twierdzenia dotyczące zawartości materiałów pochodzących z recyklingu ujawniałyby konkretną zawartość produktu przed i pokonsumencką. Podtrzymała także swoje wcześniejsze wytyczne uznające rozróżnienie pomiędzy kodem identyfikacyjnym żywicy Towarzystwa Przemysłu Tworzyw Sztucznych, którego stosowanie jest obowiązkowe w przypadku niektórych produktów w 39 stanach, a symbolem recyklingu składającym się z trzech strzałek. Zdaniem komisji, chociaż umieszczenie kodu w widocznym miejscu może stanowić deklarację dotyczącą możliwości recyklingu, kod, bez dodatkowych elementów, nie stanowi zastrzeżenia dotyczącego możliwości recyklingu, jeśli zostanie umieszczony w niepozornym miejscu na pojemniku. 16 CFR ß 260.7(d) (przykład 1).
53 Stany, w których obowiązują przepisy dotyczące redukcji metali ciężkich, to Connecticut, Floryda, Georgia, Illinois, Iowa, Maine, Maryland, Minnesota, Missouri, New Hampshire, New Jersey, Nowy Jork, Pensylwania, Rhode Island, Vermont, Wirginia, Waszyngton i Wisconsin.
54 Typowe ograniczenie przypadkowej obecności metali wynosi 600 części na milion (ppm) w ciągu dwóch lat od uchwalenia, 250 ppm w ciągu trzech lat i 100 ppm w ciągu czterech lat. Wszystkie stany, które przyjęły podobne ustawodawstwo, zrobiły to ponad cztery lata temu i dlatego powinny znajdować się na poziomie 100 ppm.
55Krajowy Program Toksykologiczny,Sprawozdanie z przeglądu wzajemnego dotyczącego substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego w małych dawkach(sierpień 2001).
56Pub. L. 104-170.
57Pub. L. 104-182.
58 USA Agencja Ochrony Środowiska,Raport końcowy Komitetu Doradczego ds. badań przesiewowych i testowania substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego (EDSTAC).(sierpień 1998).
59Kal. Kodeks BHP ß 25249.5-.13.
60W przypadku narażenia na wskazany czynnik rakotwórczy, do produktu musi być dołączone lub umieszczone na etykiecie następujące oświadczenie: „OSTRZEŻENIE: Ten produkt zawiera substancję chemiczną, o której w stanie Kalifornia wiadomo, że powoduje raka”. Prawo ma również zastosowanie do emisji do środowiska i narażenia w miejscu pracy; w przypadku takich sytuacji narażenia wymagane są podobne ostrzeżenia.
61Kal. Kodeks BHP ß 25192(a)(2).
62 Procedura ustalania, czy dane narażenie powoduje konieczność ostrzeżenia, jest złożona i słabo rozumiana przez wiele podmiotów prawa.
63S.B. 471, 2001 Legis. (Kal. 2001).
64S.B. 1752, 2002 Legis. (Kal. 2002).
65Magnini przeciwko Waterford Wedgewood i in.,nr 931884 (Super. Ct. San Francisco) (kryształ);Kalifornia przeciwko Baccarat, Inc. i in.,nr 932292 (Super. Ct. San Francisco) (kryształ);Kalifornia przeciwko Josiah Wedgewood & Sons i in.,nr 938439 (Super. Ct. San Francisco) (wyroby ceramiczne);Lockhon przeciwko Mondavi i in.,Nr 640698 (Super. Ct. San Diego) (kapsułki ołowiane).
66 Pozew mający na celu orzeczenie, że zastosowanie Propozycji 65 do żywności i opakowań żywności jest w sposób dorozumiany unieważnione przez ustawę FD, nigdy nie został rozstrzygnięty; a po latach zawieszenia, w marcu 1994 r. strony postanowiły oddalić całą sprawę bez uszczerbku. Federalny sąd okręgowy orzekł, że wyraźne przepisy dotyczące wywłaszczenia zawarte w poprawkach do ustawy FD dotyczących wyrobów medycznych wyprzedziły zastosowanie Propozycji 65 do rtęci dentystycznej, ale orzeczenie to zostało uchylone w wyniku odwołania. Pozwy, w których twierdzono, że Propozycja 65 jest unieważniona przez federalną ustawę o środkach owadobójczych, grzybobójczych i gryzoniobójczych oraz wymagania dotyczące ostrzeżeń w miejscu pracy zawarte w federalnej normie dotyczącej informowania o zagrożeniach, zakończyły się niepowodzeniem.
67 Statut definiuje termin „wymóg powiadomienia” w celu uwzględnienia wszelkich obowiązkowych wymogów ujawniania informacji związanych z rozpowszechnianiem informacji o żywności przez producenta lub dystrybutora żywności w jakikolwiek sposób, na przykład za pośrednictwem etykiety, etykietowania, plakatu, ogłoszenia publicznego, reklamy lub jakikolwiek inny sposób komunikacji.
68 Ustawa o jednolitości krajowej żywności z 2001 r., HR 2649, 107. kong. (2001). Projekt ustawy został wprowadzony przez przedstawiciela Richarda Burra (RN.C.).